VOLLE MAAN EN VRIJHEID

Het is stil bij ons in het dal. Volle maan en stil. Heel stil. Zelfs de dieren reageren anders. Nu is het altijd extreem rustig op Lalande maar ik ben er nu alleen en alle buren in een straal van kilometers zijn er nu ook niet. Terug naar Paris, Nederland, België en Australië. Dat  maakt het nog mooier hier. Een enorm gevoel van vrijheid overvalt me. Ik heb dat ook weleens als ik alleen aan  het varen ben en je ziet geen kust en geen andere boten. Dat gevoel heb ik hier nu ook. En geen internet. Dat draagt ook bij. Ik heb al drie weken nauwelijks iets van het nieuws meegekregen. Als je zo met je wijn bezig bent is het ook zo irrelevant wat Trump twittert of Johnson piept. Oechsle waarden en temperaturen van de most zijn de belangrijkste indicatoren, Not de AEX. Wat een rijkdom tussen de dieren en de wijngaarden. Mooier wordt het niet. Alhoewel. Met een glas eigen wijn er bij nog mooier! 

LE COMMERCIAL ET LA SECRETAIRE

C’est une probleme, zegt ze turend naar het scherm met groene letters. Daar gaan we weer denk ik, le Commercial zal wel weer uitkomst bieden. Het is een Frans ritueel, het spel tussen la secretaire administrative, le commercial en de klant. 

Het is dinsdagmiddag en we rijden bij de firma Beringuier in Vezac het terrein op. Buiten op de parkeerplaats staan daar helder oranje gespoten rotavators te koop. We zoeken een occassion omdat nieuwe machines onbetaalbaar zijn en wij de weg naar de EU subsidiepot nog niet gevonden hebben. De breedte van de rotavator is belangrijk. Hij moet tussen de wijnrank rijen passen en aan elke kant 25 cm ruimte hebben. Dat luistert nauw dus even vragen of ze de juiste breedte hebben voor onze wijngaarden. In een bedompte ruimte met weinig licht zitten twee dames, het zijn altijd dames, met bril, steevast met bril, te gluren naar ouderwetse dikke beeldbuizen. Eentje belt erbij. Dit is het domein van la secretaire administrative., elk bedrijf heeft er minstens een of zoals hier twee. Druk met facturen en telmachines. Tussen de enorme stapels met paperassen knik ik vriendelijk naar la secretaire die niet aan de telefoon zit. Ze glimlacht en vraagt wat ik kom doen. Ik leg uit dat ik graag een tweedehands rotavator wil kopen maar dat ik graag de breedte wil weten van de diverse machines die buiten staan. Het hoofd schuddend, ondertussen lucht door de mond blazend pffoehhhhh, staat ze op, nee daar heeft ze geen verstand van. Hoe dan?  Dat is ongeveer het enige dat ze hier verkopen. Nee daar gaat ze niet over, dan moet ik le commercial spreken. Maar die is er niet. Onderwijl begint ze driftig de toetsen in te drukken van de telefoon. Ze fluistert naar me “le Commercial” wijzend naar de hoorn van de telefoon terwijl ze wacht op verbinding. Ze ratelt wat en geeft dan de hoorn  aan mij. “Le commercial” zegt ze er volstrekt overbodig bij. De goede man heet Francois. Ik leg hem uit dat ik graag een rotavator wil kopen maar even de breedte wil opmeten. Dat kan de secretaresse wel even doen zegt Francois en vraagt of zij nog even aan de telefoon kan komen. Die is inmiddels druk in gesprek met de collega secretaire met handen zwaaiend uitleggen wat een vreemde vraag die klant heeft. Maar ik ken dat spel dus ik roep net  iets te luid “le commercial, pour vous” . En meteen pakt ze de telefoon en krijgt van Francois instructies om met mij de rotavator op te meten. Ik wijs op de parkeerplaats haar de machines aan. Ze heeft er inderdaad geen idee van. Bizar. En zowaar de machine met de juiste breedte zit er tussen. Dus meld ik dat ik die graag wil kopen. Le secretaire belt le commercial en die staat binnen 5 minuten  op de stoep. Ik schud Francois de hand en zeg dat ik die rotavator graag wil kopen. Hij kijkt me als met stomheid geslagen aan. Wilt u die kopen? Jazeker zeg ik en morgen graag afleveren. De wangen bollen zich en pffoehhhhhhhh klinkt er. Impossible! Zegt hij al hoofdschuddend. Fransen denken in problemen niet in oplossingen. Het probleem is namelijk volgens hem dat niemand de machine kan brengen. Verderop staat een man te lassen. Dus ik stel voor dat hij hem morgen even brengt. Francois kijkt me aan en vindt het een geniaal idee. Ik schud de man de elleboog, vieze handen, en hij kan morgen de rotavator wel even  brengen. Zo om 7:30 opper ik. Le commercial en de lasser liggen in een deuk. Sept heure et demi hahahaha. We maken het af op 8:30, en zowaar de volgende dag keurig op tijd arriveert de camion. De cardan wordt op maat gemaakt voor onze tractor en met nog wat tips over toerental en snelheid vertrekt de lasser met een flesje wijn.

Wijnbouw is leuk alleen heb je veel verschillende apparaten achter je tractor nodig die gemiddeld even duur zijn als een leuke luxe middenklasser. Dus huren of tweedehands zoeken op leboncoin.fr is vriendelijker voor de portemonnee. 

JENNIFER ANISTON IN SUDOUEST (deel 2)

Een jaar na de eerste aanplant kochten wij in 2011 in het met goud geplaveide St Emillion een tractor en bouwden een oude horizontale spuit machine om tot een verticale pulverisateur en reden in korte broek en t shirt rond in de open Ford 2000 uit 1968 om de wijnrankjes te bespuiten. Hoe fout is dat. Daar kan je voor de gevangenis in leer ik. Het middag programma gaat ondanks de afterlunch dip in een moordend tempo door. En Aniston informeert bij iedereen naar de huidige werkwijze, hoe vullen wij de Pulverisateur? Water slangetje erin hangen meld ik, hoe anders? Fout!  Daar hoor je een waterafvul installatie voor te hebben. Tractor afspuiten? Aniston weet nu wie ze steeds als eerste moet vragen, ja dat doen we na elke spuitbeurt op het grasveldje naast de wijngaard meld ik. Fout! Betonnen afspuit plek moeten we aanleggen met opvang bakken waarin het water verdampt en residu achterblijft en dat jaarlijks aanbieden bij de chemische werf. Oef dit wordt weer een bouwprojectje voor Noam, de huis aannemer. Volgende paragraaf sleutelbeleid. Jazeker Sleutelbeleid! Wie heeft er toegang tot de schuur en staan de kasten op slot, zijn de sleutels genummerd en is er voor elke set getekend etc. Ik bluf dat we dat op La Lande helemaal onder controle hebben. Dat bij ons de sleutels onder de plantenbak liggen ik verzwijg ik. Dan terwijl mijn hoofd allang gestopt is met wat dan ook op te nemen is daar om 16:45 uur het proefexamen. De Acer pc’s met Windows 10 worden opgestart en na 12 minuten kan de vandaag behandelde stof getoetst worden. 10 vragen, multiple choice. Vraag 1; le minimum metre ZNT est, A 6 B12, C50. Ik weet zeker dat dit niet behandeld is en heb enorm veel begrip voor mijn zoon die ook weleens thuis komt met deze klacht.  

Als ik met vraag 3 bezig ben te begrijpen slaat de irritante Bernard demonstratief de Acer dicht. Klaar! En kijkt triomfantelijk om zich heen. Klojo denk ik. Ik worstel door en beëindig als een na laatste het proefexamen. Aniston heeft de uitslag.; Hamminga 5 goed en 5 fout zegt ze. Prima voegt ze er aan toe, niet wetende dat ik van de 5 goede er drie gegokt heb en er maar twee echt wist.

De kwelling is voorbij en we mogen naar huis. Ik treuzel wat bij het verlaten van het lokaal. Ik moet die Aniston even spreken. Stressvol? informeert ze terwijl ze in de vensterbank gaat zitten. Ja enorm, lieg ik. We praten wat door en ze legt haar hand op mijn arm om me gerust te stellen. Met iets meer vertrouwen in de goede afloop rij ik huiswaarts en bel mijn broer en spreek af dat als ik zak voor het examen hij het mag proberen. ‘s Avonds alle afkortingen waar ik nog nooit van gehoord heb uit de syllabus overgeschreven en stampen. Vrijdagochtend meld ik mij  weer in Gardonne, Aniston verwelkomt me met twee zoenen. Dat klinkt spannender dan het is. Fransozen zoenen elkaar elke ochtend bij aankomst op het werk. Alhoewel Bernard krijgt een hand. De marteling gaat verder waarbij het me wat makkelijker afgaat dan gisteren. Nog sterker aan het einde van de ochtend heb ik van de 10 proefexamen vragen er maar 1 fout. Tijd voor de lunch. Stephanie die erg rustig is het groepje verteld dat ze psychologe is en voor haar wijnboer man het certificaat gaat halen. Goed idee! Bernard heeft zijn zoon vandaag meegenomen naar het restaurant en stelt mij vol trots voor aan het mannetje. Papa zit op cursus met een Deense wijnboer vertelt hij het puisterige jong.  Dat laten we maar zo. Na weer een geweldige €8,— lunch terug naar het laatste dagdeel en dan examen. Wijn bij de lunch is echt een slecht idee als je het wettelijk kader van de Europese Gemeenschap en deze physanitaire probeert te begrijpen. Het proefexamen is dan ook desastreus. Van de tien vragen 3 goed. Merde! We mogen even naar buiten terwijl miss Aniston de Acers prepareert. En dan gaat het gebeuren, examen. Enorm officieel vraagt de juf wie er aanwezig is en of jij dat ook echt bent. Dan dertig vragen in een uur beantwoorden. Na een half uur ben ik klaar. Maar het hele uur moet uitgezeten worden. Aniston kan van alle Acers de uitkomsten zien en knipoogt naar me. Et voila de officiële diploma uitreiking. Monsieur Hamminga 26 van de dertig goed beantwoord! Daar kunnen we mee thuis komen. Helaas moet ik snel naar huis want er wacht een groep vrijwilligers uit Nederland op Lalande. Anders was ik zeker met Aniston het nachtleven van Gardonne ingedoken. Ik bedank haar hartelijk en rij fluitend naar ons domein. Over 5 jaar op herhaling. 

JENNIFER ANISTON IN SUDOUEST (dag 1)

Na jaren gebruik te hebben genaakt van de licentie van de burgemeester om te mogen spuiten in de wijngaard tegen de schimmels en de daarbij behorende biologische producten te mogen kopen is het de hoogste tijd om zelf de licentie te behalen. Een opleiding die volgens Pascal helemaal niets voorstelt.. Als je weet dat je bestrijdingsmiddel niet moet opeten dan ben je geslaagd zegt ie. Maar wel verplicht twee dagen luisteren voegt hij toe.. Na wat heen en weer gemail en eindeloze documenten opgestuurd is het dan zover; La formation de phytosanitaire a Gardonne op de burelen van Agridor staat gepland. Donderdag negen uur ‘s ochtends aantreden betekent 7:15 vertrekken vanaf LaLande. Zo om 8:45 arriveer ik en word door een vrolijke jongen begeleid naar de opleidings ruimte. Treurig zaaltje met een overheadprojector, Acer laptops en beamertje, je kent ze wel. Juf Jennifer Aniston, althans daar lijkt ze op, die voor deze contreien bijzonder aantrekkelijk is en ook goed gekleed is, zelfs in Amsterdam zou ze opvallen, verwelkomt me en biedt koffie aan. Een stevige boer staat als aan de grond genageld tegen de muur van het zaaltje en kijkt strak voor zich uit. Ik stel me voor en steek een hand uit. Bèrnard heet de goede man, met iets te zwart geverfd haar, beantwoordt met enorme knuisten de begroeting. Juf Aniston rommelt wat in haar computer en Bernard staat weer verstijfd tegen de muur strak voor zich uit kijkend. Even het ijs breken en ik vraag aan Bernard of hij ook wijnboer is. Que? De goede man verstaat me niet en in wat andere bewoording vraag ik nogmaals naar zijn beroep. Wederom, Que? Nou lekker dan. Ik ga achter het naambordje met Hamminga zitten en open de map met het opleiding materiaal. Nonchalant blader ik wat door de syllabus. Maar WTF! Wat is dit in hemelsnaam?. Chemische formules en wetteksten met verwijzingen staren me aan. Verbijsterd staar ik terug. Ik ben bij de verkeerde opleiding, dat kan niet anders. Dit is niet wat Pascal beloofde. Maar het staat er toch echt op de voorpagina “ formation phytosantitaire voor beslissing bevoegden” Ik blader nog eens door de syllabus en constateer dat er pagina’s zijn waar ik geen één woord herken laat staan de betekenis weet. Wat nu? Weggaan is ook zo treurig. En wat ik mezelf altijd voor hou, “show up and speak up”, doen we ook nu. De mede cursisten druppelen binnen, allemaal vrolijke Franzosen die er lekker twee dagen tussenuit zijn. Klokke negen start  beauty Aniston de introductie. Niet rekening houdend met mijn Franse taal niveau ratelt ze in het tempo dat je wel kent van de Franse radio. Een mitrailleur salvo aan woorden worden afgevuurd op de cursisten. Dat gaat ongeveer zo. Tatatatatatatatatattta tatatttatatatata tatatta tatatata, introduction, tatatta tatatata tatatatatatatatatattta, Monsieur Hamminga. Stilte.    En iedereen kijkt verwachtingsvol naar mij.  Voorstelrondje schat ik in. Maar dit is bekend terrein. Ik heb mijzelf al zeker 1000 keer voorgesteld in allerlei settings. Dus ik steek van wal, Albert Hamminga wonend in Amsterdam met Jennifer, 4 kinderen, altijd iets persoonlijks vertellen!, en werk daar als adviseur en vertel over opa die een domein kocht in 1963 en dat mijn broer en ik nu parttime wijnboer zijn geworden. Trots kijk ik miss Aniston aan die me bemoedigend toelacht. De andere cursisten liggen in een deuk en slaan zichzelf op de knieën van het lachen. Als de anderen aan het woord komen begrijp ik dat de vraag was welke bestrijdingsmiddelen ik gebruik en of ik biologisch werk. Na het eerste rondje verklapt juf Aniston het programma. We hebben vandaag les tot 17:30, lunchen gezamenlijk in een restaurant en vrijdag idem met om 16:00 een examen. Examen? Hoezo? Er is toch alleen opkomst plicht en dan krijg je de licentie? Nope, examen, en je moet slagen.Dat examen bestaat uit 30 vragen waarvan je de helft goed moet hebben. Hoe gaan we dit in vredesnaam doen. Die licentie hebben we echt nodig nu alle vergunningen op naam van onze Franse firma staan. Aniston begint over Europese wet-en regelgeving en maakt gebruik van bizar veel powerpoint sheets die net lang genoeg worden getoond dat ik alleen de kop kan lezen en vertalen. We ploeteren door en het wordt nu ook nog gezellig interactief. Hoe vaak iedereen het eigen opgestelde risicoplan evalueert, verplicht om te hebben op straffe van €1500,— boete, en hoe dit te bespreken met de salariès. Bespreken met Hervé? Kansloos lijkt me. Kortom super serieuze aangelegenheid. Om 12 uur lunch. Dat doen we met de hele groep in een restaurant op 5 minuten lopen. Daar naar toe lopend spreek ik met Vincent Alexis een coole wijnboer, type hipster, die 50 ha wijn verbouwd in Bergerac. Vierde generatie vigneron maar liefst. Pecharmant, Monbazillac,  hij maakt alle mooie wijnen en geheel bio. Mooie vent die zo met zijn wijnen bij de boys van “Wilde Wijnen” in het virtuele schap kan. We bestellen de plat du jour bestaande uit steak bavette, frites, salade, pichet wijn 1/4, en koffie toe. BAM €8,—! En veel beter dan die vermaledijde Loetje. 

Wordt vervolgd.