COVID lockdown II

 

X Domaine Lalande

X 24 maart 2020

X 7:30

Nu de ouvrier geregeld is kan ik terug naar Amsterdam. Ik ben blij dat ik de tocht ondernomen heb omdat we nu in ieder geval een druiven opbrengst hebben dit jaar en wijn kunnen maken. Zonder bestrijding van schimmels in je wijngaard heb je immers geen opbrengst. Nu maar hopen dat ik het gelock downde Frankrijk en België doorkom. Met name over België doen de wildste verhalen de ronde, grenzen dicht enzo. We gaan het zien. De trein terug is geen optie meer  aangezien de TGV’s allemaal volgeboekt zijn. Dus de Land Rover moet het retour traject doen. 

8:15

Na alle ac’s naamplaatsen, Cenac , Vitrac, Aillac, Veyrignac, Rouffillac ga ik bij Souillac door de peage de autoroute op. Nog nooit zo snel van Lalande naar Souillac gereden. Totaal verlate dorpen en wegen flitsen voorbij. In Souillac nog even bijtanken, slechts 10 liter, maar ik weet niet of de tankstations op de autoroute wel open zijn en neem me voor steeds te tanken als de kans zich voordoet. 

9:30

Limoges is in zicht. Ik herken alle plaatsnamen nog van vroeger toen we als gezin in de jaren zeventig vanuit Groningen in twee volle dagen van en naar Lalande reden. Ik samen met broer en zus  op de achterbank en papa vrolijk rokend voorin. Wat een hel was dat. Ik geloof dat de laatste  keer dat ik met de auto op en neerging in 2014 was toen ik de Land Rover importeerde. De peage kosten zijn inmiddels net zo hoog als een Transavia ticket. 

12:39

Tanken en Lunch! Omdat alle routiers dicht zijn heb ik eten meegenomen. Gekookte eitjes en pasta die warm super lekker was maar koud niet te eten. Tanken gaat met de pinpas. Geen mens te bekennen op en rond het kolossale tankstation. 

13:35

Paris is in zicht. Dat is toch altijd een mijlpaal. Nu wordt het wat drukker op de weg. Ik neem de Boulevard Peripherique in plaats van de Paris Est route. In 25 minuten van Longjumeau naar Aeroport Charles de Gaulle. Ook een record.

16:11

Ik rij België binnen en iedeeen wordt van de weg gehaald. Ik bereid me voor op een enorme omweg via Duitsland maar tot mijn stomme verbazing laten ze mij en mij Land Rover met rust. Ik kan doorrijden, turend in de spiegels wanneer ze mij komen aanhouden rij ik door maar er gebeurt helemaal niets. 

17:09

Antwerpen is net zo druk als altijd. Van die  Belgische lock down is helemaal niets te merken hier. Voor al het vrachtverkeer is extreem. Waze rapporteert een enorme file op de weg naar Nederland.

18:00 

De grens bij Meer is door de Belgische politie teruggebracht naar 1 baan en zo ontstaat er een 23 km lange file van louter vrachtwagens. Ik rij zolang mogelijk op de linkerbaan door en rits vlak voor de grens tussen de vrachtwagens en rij Nederland binnen.

19:30

Amsterdam! We hebben het gehaald. Achteraf gezien een soepele reis maar door de onzekerheid hoever ik kon komen best spannend. 

Epiloog:

Ik ben een week op Lalande geweest in volledige quarantaine. En onderweg met niemand in contact geweest. Kortom geen virus verspreider  maar een wijnboer die zich zorgen maakte over de oogst van 2020. Ik hoop ergens in april weer op en neer te gaan naar Lalande en dan de oogst 2018 te bottelen. Keep you posted! 

Covid lockdown retour à LaLande

X THALYS rijtuig 18, stoel 74/115

X 18 maart 2020

X Amsterdam - Paris - Bordeaux - Bergerac - Veyrines de Domme 

Omdat de natuur zich niets aantrekt van een crisis ben ik onderweg  naar Lalande om daar te werken in de wijngaarden. Best wel een spannende reis door het gelock downde Frankrijk. We rijden in een vrijwel lege Thalys eerst naar Paris. Dan overstappen van Paris Nord naar Paris Monparnasse en daar de TGV naar Bordeaux en dan nog de boemel naar Bergerac.

6:15

De trein glijdt het Amsterdam CS uit. Het ochtend rood verlicht de weilanden terwijl we schommelend langs het verlaten Schiphol zoefen. De maan staat nog aan de wolkenloze hemel in haar laatste kwartier.

We komen op snelheid en kedeng kedeng klinkt het monotoom.

8:11

Brussel Zuid heet het station. De trein loopt vol en in tegenstelling tot Amsterdam hier veel mondkapjes. Iedereen vermijdt contact en zoekt verspreid over het rijtuig een plekje. Alle medepassagiers zijn druk op de telefoon maar niemand belt. De Thalys versnelt weer en we verlaten België. 

9:15

Ik loop van mijn rijtuig nummer 18 naar het restauratie rijtuig nummer 14. Overal hetzelfde beeld. Mensen zitten in hun eigen cocoon. Slapend of append. Niemand praat met elkaar. Natuurlijk bang om elkaar te besmetten. De restauratie is logischerwijs dicht en zo kan ik ook geen metrokaartje kopen.

9:44

We rijden Paris binnen. Doodse stilte op straat. Geen terrassen en geen verkeer te zien. Wat ben ik vaak in Paris geweest en wat hou ik van die stad maar dit lijkt een andere plek dit is nu een spook stad. Ik realiseer me dat er geen kaart controle is geweest. In ganzenpas verlaten we gedwee de Thalys, iedereen zwijgt, alleen de omroepster verbreekt de stilte met een opsomming van geschrapte treinen.

10:01

Metro Lijn 4 richting Montrouge moet ik hebben, de paarse lijn. Die brengt me naar de TGV richting Bordeaux. Ik koop een metro kaartje voor €1,70 in het totaal verlaten metro station. In een kwartiertje doen we 14 stations aan. Bij Montparnasse Bienvenue ga ik eruit en volg de borden Grandes Lignes. Op het starion staren de spitse neuzen van de TGV’s naar de wachtenden die hoopvol turen naar de informatie schermen. 

10:45

De TGV naar Bordeaux verschijnt op het scherm en vertrekt over 10 minuten van spoor 5. 

Ook hier wederom geen controles, alle poortjes staan open en iedereen kan mee. 

Ik zit weer in rijtuig 18 nu boven op stoel 115. Daar zit al iemand die zich uitgebreid geïnstalleerd heeft met koptelefoon op en ontsmettingsmiddel in een fles met een handpompje die hij elke 10 minuten hanteert.

Ik neem de stoelen aan de andere kant van het gangpad en check de trein WiFi. Door de hoge snelheid werkt het gewone Gsm netwerk niet. Lekker op z’n Frans het werkt soms wel soms niet. Buiten patrouilleren gewapende militairen in khaki uitrusting. De zwart geklede SNCF politie met pistool, wapenstok, pepperspray, en stoer getooid met bivakmutsen verwachten blijkbaar een terroristische aanslag in plaats van een virus. 

11:l31

We denderen met 300 km per uur door het Franse landschap dat altijd  al verlaten is. Ik mijmer. We gaan een nieuw tijdperk in. Zoals alle beschavingen gaan wij nu ook door een sleutelgat en creëren een nieuwe wereld. Ik hoop het! Of is dit nog maar de waarschuwende aankondiging? Het lijkt of moeder aarde ingrijpt. Gebieden waar de smog oplost doordat de mens zich opsluit is toch wel erg mooi om te lezen. Maar de ander kant, de ellende in Noord Italië. Wat een hel is het daar.  De wijsneuzen die op FB alles beter weten en Rutte en het RIVM de les lezen storen me mateloos. Niemand heeft dit eerder meegemaakt maar de 15 miljoen zelfbenoemde virologen weten het wel. Lock down roepen maar geen antwoord hebben wanneer je daar dan mee stopt laat staan wat er dan gebeurt. De lock down in Italie pakt desastreus uit. Ze waren te laat met de Lock down maar als je te laat bent waarom kies je dan voor dat scenario. Ik kom er niet uit. 

12:45

Bordeaux nadert en de wijngaarden schieten aan me voorbij. Ondanks de hoge snelheid herken ik de snoeitechniek, guyot simple en double voornamelijk. De strakke georganiseerdheid van de wijngaarden geeft rust in het landschap.  De Garonne gaan we over en Bordeaux ontvouwt zich. Opvallend veel vrachtwagens rijden van en naar de haven. Dat moet door gaan. 

13:00

Over een kwartier gaat mijn trein naar Bergerac maar er is totale chaos op het station in Bordeaux. Geen informatie en een schreeuwende vrouwelijk stationschef dat we 1,5 meter afstand moeten houden. Met zoveel mensen waar geen treinen voor zijn is dat  onbegonnen. De eerste trein gaat pas over 3 uur en die van mij naar Bergerac om 17:09. 

Ik loop naar buiten waar het zalig weer is. Ik denk 22 gr. Jas en trui uit en ik geniet even van de zon en bedenk dat die trein van 17:09 natuurlijk helemaal niet gaat komen. Die Fransen en planning.... Een stel luidruchtige en uitgelaten taxi chauffeurs lopen te dollen met elkaar. Ik informeer naar de prijs voor een ritje van een uur naar Bergerac AirPort waar mijn Land Rover staat. De mannen overleggen en er wordt op calculators geroffeld. Het antwoord is €425,— In elke crisis probeert er wel iemand geld te verdienen. Het is mij veel te duur. Maar ik moet hier wel weg. Auto huren dan? De Hertz de Avis en al die anderen zijn gesloten. Liften lijkt me ook kansloos gezien het geringe verkeer en de angst om besmet te geraken. 

13:30

Uber! Zou Uber in Bordeaux werken, het was een tijdje verboden in Frankrijk herinner ik me. App aan en zowaar, uw chauffeur Jean François arriveert binnen 3 minuten meldt de het scherm. Jean François heeft een goeie dag. Of ik wel de papieren bij me heb om te mogen reizen. Ik laat het zien en we vertrekken en rijden over verlaten snelwegen naar Bergerac. Ik val in slaap en schrik wakker als Jean François zegt dat er controles zijn. Wij worden niet gecontroleerd en arriveren om 14:45 bij het totaal verlaten vliegveld van Bergerac. 

15:00 

De Land Rover draait en ik ga kijken of ik de kurken die we besteld hebben klaar zijn. Diam kurken die bedrukt zijn met ons logo. Het Oeno Centre is al een desolate omgeving maar nu helemaal. Een man roept vanuit een hangar en vraagt wat ik kom doen. Ik leg hem uit dat er bedrukte kurken klaar liggen voor Les Freres H. Een doos wordt buiten neergezet en die mag ik pakken als hij weer binnen is legt de man uit. Gelukkig heb ik de kurken en kan ik bottelen de komende tijd. 

15:30

Bij de Lidl zijn er maar drie klanten en volle schappen. Ik doe boodschappen voor een week en reken af bij de cassier met mondkapje die opvallend monter is. 

15:45

Ik rij richting Lalande en de stille dorpen zijn nog meer verstild. Niets en niemand is op straat. Ik tel in een uur maar drie tegenliggers. Het is bizar surrealistisch. Om 16:45 kom ik aan op ons domein. Hier is het vertrouwd stil. Warm en fijn.