Na jaren gebruik te hebben genaakt van de licentie van de burgemeester om te mogen spuiten in de wijngaard tegen de schimmels en de daarbij behorende biologische producten te mogen kopen is het de hoogste tijd om zelf de licentie te behalen. Een opleiding die volgens Pascal helemaal niets voorstelt.. Als je weet dat je bestrijdingsmiddel niet moet opeten dan ben je geslaagd zegt ie. Maar wel verplicht twee dagen luisteren voegt hij toe.. Na wat heen en weer gemail en eindeloze documenten opgestuurd is het dan zover; La formation de phytosanitaire a Gardonne op de burelen van Agridor staat gepland. Donderdag negen uur ‘s ochtends aantreden betekent 7:15 vertrekken vanaf LaLande. Zo om 8:45 arriveer ik en word door een vrolijke jongen begeleid naar de opleidings ruimte. Treurig zaaltje met een overheadprojector, Acer laptops en beamertje, je kent ze wel. Juf Jennifer Aniston, althans daar lijkt ze op, die voor deze contreien bijzonder aantrekkelijk is en ook goed gekleed is, zelfs in Amsterdam zou ze opvallen, verwelkomt me en biedt koffie aan. Een stevige boer staat als aan de grond genageld tegen de muur van het zaaltje en kijkt strak voor zich uit. Ik stel me voor en steek een hand uit. Bèrnard heet de goede man, met iets te zwart geverfd haar, beantwoordt met enorme knuisten de begroeting. Juf Aniston rommelt wat in haar computer en Bernard staat weer verstijfd tegen de muur strak voor zich uit kijkend. Even het ijs breken en ik vraag aan Bernard of hij ook wijnboer is. Que? De goede man verstaat me niet en in wat andere bewoording vraag ik nogmaals naar zijn beroep. Wederom, Que? Nou lekker dan. Ik ga achter het naambordje met Hamminga zitten en open de map met het opleiding materiaal. Nonchalant blader ik wat door de syllabus. Maar WTF! Wat is dit in hemelsnaam?. Chemische formules en wetteksten met verwijzingen staren me aan. Verbijsterd staar ik terug. Ik ben bij de verkeerde opleiding, dat kan niet anders. Dit is niet wat Pascal beloofde. Maar het staat er toch echt op de voorpagina “ formation phytosantitaire voor beslissing bevoegden” Ik blader nog eens door de syllabus en constateer dat er pagina’s zijn waar ik geen één woord herken laat staan de betekenis weet. Wat nu? Weggaan is ook zo treurig. En wat ik mezelf altijd voor hou, “show up and speak up”, doen we ook nu. De mede cursisten druppelen binnen, allemaal vrolijke Franzosen die er lekker twee dagen tussenuit zijn. Klokke negen start beauty Aniston de introductie. Niet rekening houdend met mijn Franse taal niveau ratelt ze in het tempo dat je wel kent van de Franse radio. Een mitrailleur salvo aan woorden worden afgevuurd op de cursisten. Dat gaat ongeveer zo. Tatatatatatatatatattta tatatttatatatata tatatta tatatata, introduction, tatatta tatatata tatatatatatatatatattta, Monsieur Hamminga. Stilte. En iedereen kijkt verwachtingsvol naar mij. Voorstelrondje schat ik in. Maar dit is bekend terrein. Ik heb mijzelf al zeker 1000 keer voorgesteld in allerlei settings. Dus ik steek van wal, Albert Hamminga wonend in Amsterdam met Jennifer, 4 kinderen, altijd iets persoonlijks vertellen!, en werk daar als adviseur en vertel over opa die een domein kocht in 1963 en dat mijn broer en ik nu parttime wijnboer zijn geworden. Trots kijk ik miss Aniston aan die me bemoedigend toelacht. De andere cursisten liggen in een deuk en slaan zichzelf op de knieën van het lachen. Als de anderen aan het woord komen begrijp ik dat de vraag was welke bestrijdingsmiddelen ik gebruik en of ik biologisch werk. Na het eerste rondje verklapt juf Aniston het programma. We hebben vandaag les tot 17:30, lunchen gezamenlijk in een restaurant en vrijdag idem met om 16:00 een examen. Examen? Hoezo? Er is toch alleen opkomst plicht en dan krijg je de licentie? Nope, examen, en je moet slagen.Dat examen bestaat uit 30 vragen waarvan je de helft goed moet hebben. Hoe gaan we dit in vredesnaam doen. Die licentie hebben we echt nodig nu alle vergunningen op naam van onze Franse firma staan. Aniston begint over Europese wet-en regelgeving en maakt gebruik van bizar veel powerpoint sheets die net lang genoeg worden getoond dat ik alleen de kop kan lezen en vertalen. We ploeteren door en het wordt nu ook nog gezellig interactief. Hoe vaak iedereen het eigen opgestelde risicoplan evalueert, verplicht om te hebben op straffe van €1500,— boete, en hoe dit te bespreken met de salariès. Bespreken met Hervé? Kansloos lijkt me. Kortom super serieuze aangelegenheid. Om 12 uur lunch. Dat doen we met de hele groep in een restaurant op 5 minuten lopen. Daar naar toe lopend spreek ik met Vincent Alexis een coole wijnboer, type hipster, die 50 ha wijn verbouwd in Bergerac. Vierde generatie vigneron maar liefst. Pecharmant, Monbazillac, hij maakt alle mooie wijnen en geheel bio. Mooie vent die zo met zijn wijnen bij de boys van “Wilde Wijnen” in het virtuele schap kan. We bestellen de plat du jour bestaande uit steak bavette, frites, salade, pichet wijn 1/4, en koffie toe. BAM €8,—! En veel beter dan die vermaledijde Loetje.
Wordt vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten