Caisse pour le vin

Ik zoek de mail van de levering bevestiging van onze wijn kistjes. Trouvé!  de levering is voorzien half mei. Het is alleen al half juni. 

Elk jaar bestellen we houten kistjes voor onze wijn. Ze zijn wat duurder dan kartonnen verpakking maar onder het mom mooie producten verdienen een mooie verpakking bestellen we die ieder jaar. Dat doen we bij een bedrijf in Bergerac waar medewerkers met een afstand tot de arbeidsmarkt de kistjes in elkaar zetten en bedrukken met ons Les Frères H logo in BIC pen blauw. 

Ik bel met le commercial en informeer wanneer onze kistjes geleverd worden. We zijn immers al een maand verder dan de beloofde lever datum. Le commercial zoekt in zijn computer de order maar kan die niet vinden. Ik stuur wel even de bevestiging antwoord ik. Ik hoor de

ping van het binnenkomende mailtje door de telefoon en le commercial puft en steunt en biedt zijn excuses aan. Volgende maand kunnen we leveren belooft hij. Nu is het zo in Frankrijk dat eind juli iedereen met congé gaat tot begin september en wij de kistjes hard nodig hebben om de cuves vrij te maken voor de nieuwe oogst die er eind september aan komt. Na nog wat telefonisch aandringen van mijn kant wordt de levering vastgesteld op maandag 25 juli. Om 17:00 in de middag ontvang ik een sms’je dat de levering morgen wordt. En zowaar dinsdag vlak na de lunch loopt er een man het terrein op en zegt dat hij beneden aan de heuvel staat met de pallets met kistjes. Hij checkt de doorgang en schat in dat de vrachtwagen er wel doorheen kan. Nu komen er regelmatig busjes en kleine vrachtwagens naar boven rijden en de inschatting van de chauffeurs is altijd goed. Maar deze keer komt er een gigantische vrachtwagen van meer dan 10 meter naar boven rijden. We prijzen de chauffeur voor zijn stuurmanskunst en hij zegt dat er aan beide kanten van de bomen maar 5 cm ruimte was. Nou chapeau roepen we. Maar achteruit rijdend gaat dat niet voegt hij er aan toe. Hij moet eerst keren. Dat gaat nooit. Hij belt met zijn baas dat hij vast zit en inspecteert de mogelijkheden. Een boom van 15 meter omzagen stelt hij voor. Ja bon idee maar niet heus. Hij heeft de tijd roept ie en gaat demonstratief in zijn oranje hesje zitten. Dat kunnen wij ook en nemen een biertje in de loggia. Deze koude oorlogsvoering duurt een half uur. De enige mogelijkheid is 50 meter achteruit rijden en dan keren bij de buren. Zo geschiedt en zien we dat achteruitrijden niet zijn sterkste kant is. Na tientallen keren steken is de vrachtwagen na een half uur 50 meter achteruit gereden. Hij keert en wil vertrekken. Alleen staan onze pallets nog in de vrachtwagen. Weer 50 meter achteruit terug en de pallets lossen. We wensen elkaar nog een mooie dag. 

Wine tasting

Bonjour roept het echtpaar terwijl ze mij tegemoet lopen met uitgestoken hand. Goede middag antwoord ik. Hé zegt de vrouw kan je dat zien, dat wij Nederlanders zijn? Tja espadrilles dragen en een Frans kenteken rijden verbloemen de Nederlandse motoriek, fysiek en roots niet. 

Tijdens een onbewaakt moment van grenzeloos optimisme en zelfoverschatting hebben we ons domein zichtbaar geplaatst op Google maps. Dan kunnen wijnliefhebbers ons domein bezoeken een rondleiding krijgen en wijn proeven en kopen. Geopend van 15:00 tot 19:00 uur staat er vrolijk bij. Fransen hebben niet zoveel op met internet dus wij zijn de enige wijnboeren met een google maps aanduiding in de weide omgeving. En zo gebeurt het dat wij dagelijks wijnliefhebbers op bezoek krijgen, meestal als we net wegrijden met de tractor om te maaien of druipend uit het zwembad stappen. Maar we nemen altijd de tijd en vertellen graag over onze wijngaarden en mooie wijn. Meegebrachte kleine kinderen laten we zwemmen en van tevoren melden we dat de wijn niet goedkoop is en per kist van 6 verkocht wordt. Dan volgt de rondleiding en eindigen met de proeverij. Wijnliefhebbers kopen dan meerdere kisten maar meestal volgt er een fluisterende discussie tussen man en vrouw hoeveel kisten ze willen kopen. Grappig genoeg is het resultaat altijd twee. Maar er zijn uitzonderingen zoals de zelfbenoemde connoisseur, type rode broek kakker, die na 1,5 uur rondleiding en een fles wijn op heeft en een deuk in de kaas voorraad heeft geslagen, wegloopt en roept, al lopend naar de auto, ik bestel wel online……Nooit meer iets vernomen. 

En dan heb je nog de onderhandelaar. Meestal beginnend met de frase, we moeten het nog eens worden over de prijs. Dan zeggen we speciaal voor jou verkopen we tegen kostprijs. Die ligt alleen iets boven de door kenners middels blind proeven vastgestelde verkoopprijs. Discussion closed.

COVID lockdown II

 

X Domaine Lalande

X 24 maart 2020

X 7:30

Nu de ouvrier geregeld is kan ik terug naar Amsterdam. Ik ben blij dat ik de tocht ondernomen heb omdat we nu in ieder geval een druiven opbrengst hebben dit jaar en wijn kunnen maken. Zonder bestrijding van schimmels in je wijngaard heb je immers geen opbrengst. Nu maar hopen dat ik het gelock downde Frankrijk en België doorkom. Met name over België doen de wildste verhalen de ronde, grenzen dicht enzo. We gaan het zien. De trein terug is geen optie meer  aangezien de TGV’s allemaal volgeboekt zijn. Dus de Land Rover moet het retour traject doen. 

8:15

Na alle ac’s naamplaatsen, Cenac , Vitrac, Aillac, Veyrignac, Rouffillac ga ik bij Souillac door de peage de autoroute op. Nog nooit zo snel van Lalande naar Souillac gereden. Totaal verlate dorpen en wegen flitsen voorbij. In Souillac nog even bijtanken, slechts 10 liter, maar ik weet niet of de tankstations op de autoroute wel open zijn en neem me voor steeds te tanken als de kans zich voordoet. 

9:30

Limoges is in zicht. Ik herken alle plaatsnamen nog van vroeger toen we als gezin in de jaren zeventig vanuit Groningen in twee volle dagen van en naar Lalande reden. Ik samen met broer en zus  op de achterbank en papa vrolijk rokend voorin. Wat een hel was dat. Ik geloof dat de laatste  keer dat ik met de auto op en neerging in 2014 was toen ik de Land Rover importeerde. De peage kosten zijn inmiddels net zo hoog als een Transavia ticket. 

12:39

Tanken en Lunch! Omdat alle routiers dicht zijn heb ik eten meegenomen. Gekookte eitjes en pasta die warm super lekker was maar koud niet te eten. Tanken gaat met de pinpas. Geen mens te bekennen op en rond het kolossale tankstation. 

13:35

Paris is in zicht. Dat is toch altijd een mijlpaal. Nu wordt het wat drukker op de weg. Ik neem de Boulevard Peripherique in plaats van de Paris Est route. In 25 minuten van Longjumeau naar Aeroport Charles de Gaulle. Ook een record.

16:11

Ik rij België binnen en iedeeen wordt van de weg gehaald. Ik bereid me voor op een enorme omweg via Duitsland maar tot mijn stomme verbazing laten ze mij en mij Land Rover met rust. Ik kan doorrijden, turend in de spiegels wanneer ze mij komen aanhouden rij ik door maar er gebeurt helemaal niets. 

17:09

Antwerpen is net zo druk als altijd. Van die  Belgische lock down is helemaal niets te merken hier. Voor al het vrachtverkeer is extreem. Waze rapporteert een enorme file op de weg naar Nederland.

18:00 

De grens bij Meer is door de Belgische politie teruggebracht naar 1 baan en zo ontstaat er een 23 km lange file van louter vrachtwagens. Ik rij zolang mogelijk op de linkerbaan door en rits vlak voor de grens tussen de vrachtwagens en rij Nederland binnen.

19:30

Amsterdam! We hebben het gehaald. Achteraf gezien een soepele reis maar door de onzekerheid hoever ik kon komen best spannend. 

Epiloog:

Ik ben een week op Lalande geweest in volledige quarantaine. En onderweg met niemand in contact geweest. Kortom geen virus verspreider  maar een wijnboer die zich zorgen maakte over de oogst van 2020. Ik hoop ergens in april weer op en neer te gaan naar Lalande en dan de oogst 2018 te bottelen. Keep you posted! 

Covid lockdown retour à LaLande

X THALYS rijtuig 18, stoel 74/115

X 18 maart 2020

X Amsterdam - Paris - Bordeaux - Bergerac - Veyrines de Domme 

Omdat de natuur zich niets aantrekt van een crisis ben ik onderweg  naar Lalande om daar te werken in de wijngaarden. Best wel een spannende reis door het gelock downde Frankrijk. We rijden in een vrijwel lege Thalys eerst naar Paris. Dan overstappen van Paris Nord naar Paris Monparnasse en daar de TGV naar Bordeaux en dan nog de boemel naar Bergerac.

6:15

De trein glijdt het Amsterdam CS uit. Het ochtend rood verlicht de weilanden terwijl we schommelend langs het verlaten Schiphol zoefen. De maan staat nog aan de wolkenloze hemel in haar laatste kwartier.

We komen op snelheid en kedeng kedeng klinkt het monotoom.

8:11

Brussel Zuid heet het station. De trein loopt vol en in tegenstelling tot Amsterdam hier veel mondkapjes. Iedereen vermijdt contact en zoekt verspreid over het rijtuig een plekje. Alle medepassagiers zijn druk op de telefoon maar niemand belt. De Thalys versnelt weer en we verlaten België. 

9:15

Ik loop van mijn rijtuig nummer 18 naar het restauratie rijtuig nummer 14. Overal hetzelfde beeld. Mensen zitten in hun eigen cocoon. Slapend of append. Niemand praat met elkaar. Natuurlijk bang om elkaar te besmetten. De restauratie is logischerwijs dicht en zo kan ik ook geen metrokaartje kopen.

9:44

We rijden Paris binnen. Doodse stilte op straat. Geen terrassen en geen verkeer te zien. Wat ben ik vaak in Paris geweest en wat hou ik van die stad maar dit lijkt een andere plek dit is nu een spook stad. Ik realiseer me dat er geen kaart controle is geweest. In ganzenpas verlaten we gedwee de Thalys, iedereen zwijgt, alleen de omroepster verbreekt de stilte met een opsomming van geschrapte treinen.

10:01

Metro Lijn 4 richting Montrouge moet ik hebben, de paarse lijn. Die brengt me naar de TGV richting Bordeaux. Ik koop een metro kaartje voor €1,70 in het totaal verlaten metro station. In een kwartiertje doen we 14 stations aan. Bij Montparnasse Bienvenue ga ik eruit en volg de borden Grandes Lignes. Op het starion staren de spitse neuzen van de TGV’s naar de wachtenden die hoopvol turen naar de informatie schermen. 

10:45

De TGV naar Bordeaux verschijnt op het scherm en vertrekt over 10 minuten van spoor 5. 

Ook hier wederom geen controles, alle poortjes staan open en iedereen kan mee. 

Ik zit weer in rijtuig 18 nu boven op stoel 115. Daar zit al iemand die zich uitgebreid geïnstalleerd heeft met koptelefoon op en ontsmettingsmiddel in een fles met een handpompje die hij elke 10 minuten hanteert.

Ik neem de stoelen aan de andere kant van het gangpad en check de trein WiFi. Door de hoge snelheid werkt het gewone Gsm netwerk niet. Lekker op z’n Frans het werkt soms wel soms niet. Buiten patrouilleren gewapende militairen in khaki uitrusting. De zwart geklede SNCF politie met pistool, wapenstok, pepperspray, en stoer getooid met bivakmutsen verwachten blijkbaar een terroristische aanslag in plaats van een virus. 

11:l31

We denderen met 300 km per uur door het Franse landschap dat altijd  al verlaten is. Ik mijmer. We gaan een nieuw tijdperk in. Zoals alle beschavingen gaan wij nu ook door een sleutelgat en creëren een nieuwe wereld. Ik hoop het! Of is dit nog maar de waarschuwende aankondiging? Het lijkt of moeder aarde ingrijpt. Gebieden waar de smog oplost doordat de mens zich opsluit is toch wel erg mooi om te lezen. Maar de ander kant, de ellende in Noord Italië. Wat een hel is het daar.  De wijsneuzen die op FB alles beter weten en Rutte en het RIVM de les lezen storen me mateloos. Niemand heeft dit eerder meegemaakt maar de 15 miljoen zelfbenoemde virologen weten het wel. Lock down roepen maar geen antwoord hebben wanneer je daar dan mee stopt laat staan wat er dan gebeurt. De lock down in Italie pakt desastreus uit. Ze waren te laat met de Lock down maar als je te laat bent waarom kies je dan voor dat scenario. Ik kom er niet uit. 

12:45

Bordeaux nadert en de wijngaarden schieten aan me voorbij. Ondanks de hoge snelheid herken ik de snoeitechniek, guyot simple en double voornamelijk. De strakke georganiseerdheid van de wijngaarden geeft rust in het landschap.  De Garonne gaan we over en Bordeaux ontvouwt zich. Opvallend veel vrachtwagens rijden van en naar de haven. Dat moet door gaan. 

13:00

Over een kwartier gaat mijn trein naar Bergerac maar er is totale chaos op het station in Bordeaux. Geen informatie en een schreeuwende vrouwelijk stationschef dat we 1,5 meter afstand moeten houden. Met zoveel mensen waar geen treinen voor zijn is dat  onbegonnen. De eerste trein gaat pas over 3 uur en die van mij naar Bergerac om 17:09. 

Ik loop naar buiten waar het zalig weer is. Ik denk 22 gr. Jas en trui uit en ik geniet even van de zon en bedenk dat die trein van 17:09 natuurlijk helemaal niet gaat komen. Die Fransen en planning.... Een stel luidruchtige en uitgelaten taxi chauffeurs lopen te dollen met elkaar. Ik informeer naar de prijs voor een ritje van een uur naar Bergerac AirPort waar mijn Land Rover staat. De mannen overleggen en er wordt op calculators geroffeld. Het antwoord is €425,— In elke crisis probeert er wel iemand geld te verdienen. Het is mij veel te duur. Maar ik moet hier wel weg. Auto huren dan? De Hertz de Avis en al die anderen zijn gesloten. Liften lijkt me ook kansloos gezien het geringe verkeer en de angst om besmet te geraken. 

13:30

Uber! Zou Uber in Bordeaux werken, het was een tijdje verboden in Frankrijk herinner ik me. App aan en zowaar, uw chauffeur Jean François arriveert binnen 3 minuten meldt de het scherm. Jean François heeft een goeie dag. Of ik wel de papieren bij me heb om te mogen reizen. Ik laat het zien en we vertrekken en rijden over verlaten snelwegen naar Bergerac. Ik val in slaap en schrik wakker als Jean François zegt dat er controles zijn. Wij worden niet gecontroleerd en arriveren om 14:45 bij het totaal verlaten vliegveld van Bergerac. 

15:00 

De Land Rover draait en ik ga kijken of ik de kurken die we besteld hebben klaar zijn. Diam kurken die bedrukt zijn met ons logo. Het Oeno Centre is al een desolate omgeving maar nu helemaal. Een man roept vanuit een hangar en vraagt wat ik kom doen. Ik leg hem uit dat er bedrukte kurken klaar liggen voor Les Freres H. Een doos wordt buiten neergezet en die mag ik pakken als hij weer binnen is legt de man uit. Gelukkig heb ik de kurken en kan ik bottelen de komende tijd. 

15:30

Bij de Lidl zijn er maar drie klanten en volle schappen. Ik doe boodschappen voor een week en reken af bij de cassier met mondkapje die opvallend monter is. 

15:45

Ik rij richting Lalande en de stille dorpen zijn nog meer verstild. Niets en niemand is op straat. Ik tel in een uur maar drie tegenliggers. Het is bizar surrealistisch. Om 16:45 kom ik aan op ons domein. Hier is het vertrouwd stil. Warm en fijn. 

LE COMMERCIAL II

Jeudi 30 janvier 2020, ergens in de campagne bij Bergerac 

Oeffff, steunt ze. Le commercial , premier porte a droite gebaart ze wild zwaaiend. We zijn op bezoek bij een wijnkisten fabriekje. En de vraag was, heeft u een kistje voor 6 bordelaise magnums. Dat is natuurlijk ook een vreemde vraag in een wijnkistenfabriek. Het bedrijfje werkt met medewerkers met een afstand tot de arbeidsmarkt en ik weet niet of het daardoor is maar er hangt een enorme relaxte sfeer en zelfs voor twee kistjes van €5,50 per stuk worden we het hele bedrijf rondgeleid, van de zagerij tot aan de drukkerij waar de heraldieke iemblemen van de grote chateaus je proberen te imponeren. Maar eerst dus  op zoek naar le commercial die uiteraard streng bewaakt wordt door een secretaire die achter stapels papier naar een beeldscherm gluurt. Brilletje, op, we kennen ze. We kloppen op de glazen deur en zonder op te kijken gebaart ze dat we binnen kunnen komen. Het hokje van twee bij twee vult zich geheel met les freres h.  Een bordje op het bureau geeft aan dat we met Claudine van doen hebben. Ze kijkt op en als door een wesp gestoken springt ze op uit haar stoel, de haren worden naar achteren gegooid en de bril gaat af en ze vraagt verleidelijk glimlachend met het hoofd wat scheef wat ze voor ons kan betekenen. Wij willen graag één  kistje voor 6 magnums antwoorden we.  In Nederland was je waarschijnlijk de tent uitgedonderd maar hier wordt de commercieel directeur, le commercial de halfgod himself ingeschakeld. Een rondleiding van een 20 minuten brengt ons weer terug bij Claudine waar we €11,— moeten pinnen voor twee kistjes voor ieder drie magnums.

Van de zenuwen flikkert de pin automaat uit haar handen op de grond en is de bedachte elegantie vervlogen. Blozend laat ze ons de glazen deur uit waar de kistjes met onze wijnen afgetimmerd met een dekseltje klaar staan. We gaan hier zeker kistjes bestellen voor onze 2018 wijnen die in maart gebotteld worden. Geen dozen maar kistjes! En gezien de kwaliteit van onze wijn kan dat kistje er wel af. Nu duimen dat  de kistjes met de magnums de douane op Merignac en Schiphol zometeen doorkomen.

SYNDICATE DOMME PERIGORD

De houtkachel brandt nog maar net als de autolampen onderaan de weg voorbij zoefen. We zijn 15 minuten geleden aangekomen op Lalande om de komende dagen mest uit te rijden en de 2018 wijn te assembleren en zoals altijd hebben we tussen de werkzaamheden door veel afspraken ingepland met wijnboeren, adviseurs en ander gespuis. In januari vliegt Transavia niet op Bergerac en dus vliegen we noodgedwongen op Bordeaux dat 1,5 uur langer rijden is naar Lalande dan Bergerac. We hebben met een huurautootje onderweg de Land Rover opgehaald in Bergerac en voor de eerste beurt in 5 jaar naar de Laro garage in Perigueux gebracht. De koplampen die aan komen zwenken zijn van Eric die eigen wijngaarden in de buurt heeft en per sms had laten weten ons graag te willen spreken. Maandag 18:00 uur was het enige gaatje dus in een nog koud huis ontvangen we de collega wijnboeren. Eric heeft Jacques meegenomen die ook wijnboer is en net als Eric en wij de IGP Perigord en de appellation Vin de Domme hanteert. We krijgen een flesje van Eric’s wijn en na wat uitwisselingen over het weer steken de heren van wal. Ze zijn erg blij dat wij het certificaat Bio wijnboer in conversie hebben gekregen en de appelation Vin de Domme gaan hanteren. Ook de keuze voor de Indication Géographique Protégé Perigord vinden ze wijs gekozen. Dit soort gesprekken herken ik dus we wachten het konijn uit de hoed rustig af. Het idee is om een syndicaat op te richten van onafhankelijke biologische wijnboeren met dezelfde IGP en appelation. En dan gezamenlijk door kennisdeling de kwaliteit te verhogen. Aan alles voel je dat wij onderaan deze hiërarchisch kwaliteitsladder zijn ingedeeld. Verder kan het niet zo zijn dat de coöperatie de naam van de appelation als merknaam gebruikt. Kijk daar is het konijn. De cooperatie moet zijn hok in. Overigens hebben ze wel een punt maar we moeten ons lidmaatschap van dit syndicaat maar even overdenken antwoorden we. We staan er sympathiek tegenover besluiten we en nodigen de mannen uit voor een wijn proeverij in de cave. Eric en Jacques laten beleefd de glazen vullen en vrezen meuk. Eric ruikt en zegt maar dit is fantastisch. Ze nemen een slok en we worden de hemel ingeprezen. Ze zijn oprecht verrast en verbaasd over de kwaliteit. Zeker 10 minuten houdt de lofzang aan. En Eric besluit met de woorden, maar jullie wijn is beter dan de mijne. Die veren kunnen er nog wel bij.

VOLLE MAAN EN VRIJHEID

Het is stil bij ons in het dal. Volle maan en stil. Heel stil. Zelfs de dieren reageren anders. Nu is het altijd extreem rustig op Lalande maar ik ben er nu alleen en alle buren in een straal van kilometers zijn er nu ook niet. Terug naar Paris, Nederland, België en Australië. Dat  maakt het nog mooier hier. Een enorm gevoel van vrijheid overvalt me. Ik heb dat ook weleens als ik alleen aan  het varen ben en je ziet geen kust en geen andere boten. Dat gevoel heb ik hier nu ook. En geen internet. Dat draagt ook bij. Ik heb al drie weken nauwelijks iets van het nieuws meegekregen. Als je zo met je wijn bezig bent is het ook zo irrelevant wat Trump twittert of Johnson piept. Oechsle waarden en temperaturen van de most zijn de belangrijkste indicatoren, Not de AEX. Wat een rijkdom tussen de dieren en de wijngaarden. Mooier wordt het niet. Alhoewel. Met een glas eigen wijn er bij nog mooier! 

LE COMMERCIAL ET LA SECRETAIRE

C’est une probleme, zegt ze turend naar het scherm met groene letters. Daar gaan we weer denk ik, le Commercial zal wel weer uitkomst bieden. Het is een Frans ritueel, het spel tussen la secretaire administrative, le commercial en de klant. 

Het is dinsdagmiddag en we rijden bij de firma Beringuier in Vezac het terrein op. Buiten op de parkeerplaats staan daar helder oranje gespoten rotavators te koop. We zoeken een occassion omdat nieuwe machines onbetaalbaar zijn en wij de weg naar de EU subsidiepot nog niet gevonden hebben. De breedte van de rotavator is belangrijk. Hij moet tussen de wijnrank rijen passen en aan elke kant 25 cm ruimte hebben. Dat luistert nauw dus even vragen of ze de juiste breedte hebben voor onze wijngaarden. In een bedompte ruimte met weinig licht zitten twee dames, het zijn altijd dames, met bril, steevast met bril, te gluren naar ouderwetse dikke beeldbuizen. Eentje belt erbij. Dit is het domein van la secretaire administrative., elk bedrijf heeft er minstens een of zoals hier twee. Druk met facturen en telmachines. Tussen de enorme stapels met paperassen knik ik vriendelijk naar la secretaire die niet aan de telefoon zit. Ze glimlacht en vraagt wat ik kom doen. Ik leg uit dat ik graag een tweedehands rotavator wil kopen maar dat ik graag de breedte wil weten van de diverse machines die buiten staan. Het hoofd schuddend, ondertussen lucht door de mond blazend pffoehhhhh, staat ze op, nee daar heeft ze geen verstand van. Hoe dan?  Dat is ongeveer het enige dat ze hier verkopen. Nee daar gaat ze niet over, dan moet ik le commercial spreken. Maar die is er niet. Onderwijl begint ze driftig de toetsen in te drukken van de telefoon. Ze fluistert naar me “le Commercial” wijzend naar de hoorn van de telefoon terwijl ze wacht op verbinding. Ze ratelt wat en geeft dan de hoorn  aan mij. “Le commercial” zegt ze er volstrekt overbodig bij. De goede man heet Francois. Ik leg hem uit dat ik graag een rotavator wil kopen maar even de breedte wil opmeten. Dat kan de secretaresse wel even doen zegt Francois en vraagt of zij nog even aan de telefoon kan komen. Die is inmiddels druk in gesprek met de collega secretaire met handen zwaaiend uitleggen wat een vreemde vraag die klant heeft. Maar ik ken dat spel dus ik roep net  iets te luid “le commercial, pour vous” . En meteen pakt ze de telefoon en krijgt van Francois instructies om met mij de rotavator op te meten. Ik wijs op de parkeerplaats haar de machines aan. Ze heeft er inderdaad geen idee van. Bizar. En zowaar de machine met de juiste breedte zit er tussen. Dus meld ik dat ik die graag wil kopen. Le secretaire belt le commercial en die staat binnen 5 minuten  op de stoep. Ik schud Francois de hand en zeg dat ik die rotavator graag wil kopen. Hij kijkt me als met stomheid geslagen aan. Wilt u die kopen? Jazeker zeg ik en morgen graag afleveren. De wangen bollen zich en pffoehhhhhhhh klinkt er. Impossible! Zegt hij al hoofdschuddend. Fransen denken in problemen niet in oplossingen. Het probleem is namelijk volgens hem dat niemand de machine kan brengen. Verderop staat een man te lassen. Dus ik stel voor dat hij hem morgen even brengt. Francois kijkt me aan en vindt het een geniaal idee. Ik schud de man de elleboog, vieze handen, en hij kan morgen de rotavator wel even  brengen. Zo om 7:30 opper ik. Le commercial en de lasser liggen in een deuk. Sept heure et demi hahahaha. We maken het af op 8:30, en zowaar de volgende dag keurig op tijd arriveert de camion. De cardan wordt op maat gemaakt voor onze tractor en met nog wat tips over toerental en snelheid vertrekt de lasser met een flesje wijn.

Wijnbouw is leuk alleen heb je veel verschillende apparaten achter je tractor nodig die gemiddeld even duur zijn als een leuke luxe middenklasser. Dus huren of tweedehands zoeken op leboncoin.fr is vriendelijker voor de portemonnee. 

JENNIFER ANISTON IN SUDOUEST (deel 2)

Een jaar na de eerste aanplant kochten wij in 2011 in het met goud geplaveide St Emillion een tractor en bouwden een oude horizontale spuit machine om tot een verticale pulverisateur en reden in korte broek en t shirt rond in de open Ford 2000 uit 1968 om de wijnrankjes te bespuiten. Hoe fout is dat. Daar kan je voor de gevangenis in leer ik. Het middag programma gaat ondanks de afterlunch dip in een moordend tempo door. En Aniston informeert bij iedereen naar de huidige werkwijze, hoe vullen wij de Pulverisateur? Water slangetje erin hangen meld ik, hoe anders? Fout!  Daar hoor je een waterafvul installatie voor te hebben. Tractor afspuiten? Aniston weet nu wie ze steeds als eerste moet vragen, ja dat doen we na elke spuitbeurt op het grasveldje naast de wijngaard meld ik. Fout! Betonnen afspuit plek moeten we aanleggen met opvang bakken waarin het water verdampt en residu achterblijft en dat jaarlijks aanbieden bij de chemische werf. Oef dit wordt weer een bouwprojectje voor Noam, de huis aannemer. Volgende paragraaf sleutelbeleid. Jazeker Sleutelbeleid! Wie heeft er toegang tot de schuur en staan de kasten op slot, zijn de sleutels genummerd en is er voor elke set getekend etc. Ik bluf dat we dat op La Lande helemaal onder controle hebben. Dat bij ons de sleutels onder de plantenbak liggen ik verzwijg ik. Dan terwijl mijn hoofd allang gestopt is met wat dan ook op te nemen is daar om 16:45 uur het proefexamen. De Acer pc’s met Windows 10 worden opgestart en na 12 minuten kan de vandaag behandelde stof getoetst worden. 10 vragen, multiple choice. Vraag 1; le minimum metre ZNT est, A 6 B12, C50. Ik weet zeker dat dit niet behandeld is en heb enorm veel begrip voor mijn zoon die ook weleens thuis komt met deze klacht.  

Als ik met vraag 3 bezig ben te begrijpen slaat de irritante Bernard demonstratief de Acer dicht. Klaar! En kijkt triomfantelijk om zich heen. Klojo denk ik. Ik worstel door en beëindig als een na laatste het proefexamen. Aniston heeft de uitslag.; Hamminga 5 goed en 5 fout zegt ze. Prima voegt ze er aan toe, niet wetende dat ik van de 5 goede er drie gegokt heb en er maar twee echt wist.

De kwelling is voorbij en we mogen naar huis. Ik treuzel wat bij het verlaten van het lokaal. Ik moet die Aniston even spreken. Stressvol? informeert ze terwijl ze in de vensterbank gaat zitten. Ja enorm, lieg ik. We praten wat door en ze legt haar hand op mijn arm om me gerust te stellen. Met iets meer vertrouwen in de goede afloop rij ik huiswaarts en bel mijn broer en spreek af dat als ik zak voor het examen hij het mag proberen. ‘s Avonds alle afkortingen waar ik nog nooit van gehoord heb uit de syllabus overgeschreven en stampen. Vrijdagochtend meld ik mij  weer in Gardonne, Aniston verwelkomt me met twee zoenen. Dat klinkt spannender dan het is. Fransozen zoenen elkaar elke ochtend bij aankomst op het werk. Alhoewel Bernard krijgt een hand. De marteling gaat verder waarbij het me wat makkelijker afgaat dan gisteren. Nog sterker aan het einde van de ochtend heb ik van de 10 proefexamen vragen er maar 1 fout. Tijd voor de lunch. Stephanie die erg rustig is het groepje verteld dat ze psychologe is en voor haar wijnboer man het certificaat gaat halen. Goed idee! Bernard heeft zijn zoon vandaag meegenomen naar het restaurant en stelt mij vol trots voor aan het mannetje. Papa zit op cursus met een Deense wijnboer vertelt hij het puisterige jong.  Dat laten we maar zo. Na weer een geweldige €8,— lunch terug naar het laatste dagdeel en dan examen. Wijn bij de lunch is echt een slecht idee als je het wettelijk kader van de Europese Gemeenschap en deze physanitaire probeert te begrijpen. Het proefexamen is dan ook desastreus. Van de tien vragen 3 goed. Merde! We mogen even naar buiten terwijl miss Aniston de Acers prepareert. En dan gaat het gebeuren, examen. Enorm officieel vraagt de juf wie er aanwezig is en of jij dat ook echt bent. Dan dertig vragen in een uur beantwoorden. Na een half uur ben ik klaar. Maar het hele uur moet uitgezeten worden. Aniston kan van alle Acers de uitkomsten zien en knipoogt naar me. Et voila de officiële diploma uitreiking. Monsieur Hamminga 26 van de dertig goed beantwoord! Daar kunnen we mee thuis komen. Helaas moet ik snel naar huis want er wacht een groep vrijwilligers uit Nederland op Lalande. Anders was ik zeker met Aniston het nachtleven van Gardonne ingedoken. Ik bedank haar hartelijk en rij fluitend naar ons domein. Over 5 jaar op herhaling. 

JENNIFER ANISTON IN SUDOUEST (dag 1)

Na jaren gebruik te hebben genaakt van de licentie van de burgemeester om te mogen spuiten in de wijngaard tegen de schimmels en de daarbij behorende biologische producten te mogen kopen is het de hoogste tijd om zelf de licentie te behalen. Een opleiding die volgens Pascal helemaal niets voorstelt.. Als je weet dat je bestrijdingsmiddel niet moet opeten dan ben je geslaagd zegt ie. Maar wel verplicht twee dagen luisteren voegt hij toe.. Na wat heen en weer gemail en eindeloze documenten opgestuurd is het dan zover; La formation de phytosanitaire a Gardonne op de burelen van Agridor staat gepland. Donderdag negen uur ‘s ochtends aantreden betekent 7:15 vertrekken vanaf LaLande. Zo om 8:45 arriveer ik en word door een vrolijke jongen begeleid naar de opleidings ruimte. Treurig zaaltje met een overheadprojector, Acer laptops en beamertje, je kent ze wel. Juf Jennifer Aniston, althans daar lijkt ze op, die voor deze contreien bijzonder aantrekkelijk is en ook goed gekleed is, zelfs in Amsterdam zou ze opvallen, verwelkomt me en biedt koffie aan. Een stevige boer staat als aan de grond genageld tegen de muur van het zaaltje en kijkt strak voor zich uit. Ik stel me voor en steek een hand uit. Bèrnard heet de goede man, met iets te zwart geverfd haar, beantwoordt met enorme knuisten de begroeting. Juf Aniston rommelt wat in haar computer en Bernard staat weer verstijfd tegen de muur strak voor zich uit kijkend. Even het ijs breken en ik vraag aan Bernard of hij ook wijnboer is. Que? De goede man verstaat me niet en in wat andere bewoording vraag ik nogmaals naar zijn beroep. Wederom, Que? Nou lekker dan. Ik ga achter het naambordje met Hamminga zitten en open de map met het opleiding materiaal. Nonchalant blader ik wat door de syllabus. Maar WTF! Wat is dit in hemelsnaam?. Chemische formules en wetteksten met verwijzingen staren me aan. Verbijsterd staar ik terug. Ik ben bij de verkeerde opleiding, dat kan niet anders. Dit is niet wat Pascal beloofde. Maar het staat er toch echt op de voorpagina “ formation phytosantitaire voor beslissing bevoegden” Ik blader nog eens door de syllabus en constateer dat er pagina’s zijn waar ik geen één woord herken laat staan de betekenis weet. Wat nu? Weggaan is ook zo treurig. En wat ik mezelf altijd voor hou, “show up and speak up”, doen we ook nu. De mede cursisten druppelen binnen, allemaal vrolijke Franzosen die er lekker twee dagen tussenuit zijn. Klokke negen start  beauty Aniston de introductie. Niet rekening houdend met mijn Franse taal niveau ratelt ze in het tempo dat je wel kent van de Franse radio. Een mitrailleur salvo aan woorden worden afgevuurd op de cursisten. Dat gaat ongeveer zo. Tatatatatatatatatattta tatatttatatatata tatatta tatatata, introduction, tatatta tatatata tatatatatatatatatattta, Monsieur Hamminga. Stilte.    En iedereen kijkt verwachtingsvol naar mij.  Voorstelrondje schat ik in. Maar dit is bekend terrein. Ik heb mijzelf al zeker 1000 keer voorgesteld in allerlei settings. Dus ik steek van wal, Albert Hamminga wonend in Amsterdam met Jennifer, 4 kinderen, altijd iets persoonlijks vertellen!, en werk daar als adviseur en vertel over opa die een domein kocht in 1963 en dat mijn broer en ik nu parttime wijnboer zijn geworden. Trots kijk ik miss Aniston aan die me bemoedigend toelacht. De andere cursisten liggen in een deuk en slaan zichzelf op de knieën van het lachen. Als de anderen aan het woord komen begrijp ik dat de vraag was welke bestrijdingsmiddelen ik gebruik en of ik biologisch werk. Na het eerste rondje verklapt juf Aniston het programma. We hebben vandaag les tot 17:30, lunchen gezamenlijk in een restaurant en vrijdag idem met om 16:00 een examen. Examen? Hoezo? Er is toch alleen opkomst plicht en dan krijg je de licentie? Nope, examen, en je moet slagen.Dat examen bestaat uit 30 vragen waarvan je de helft goed moet hebben. Hoe gaan we dit in vredesnaam doen. Die licentie hebben we echt nodig nu alle vergunningen op naam van onze Franse firma staan. Aniston begint over Europese wet-en regelgeving en maakt gebruik van bizar veel powerpoint sheets die net lang genoeg worden getoond dat ik alleen de kop kan lezen en vertalen. We ploeteren door en het wordt nu ook nog gezellig interactief. Hoe vaak iedereen het eigen opgestelde risicoplan evalueert, verplicht om te hebben op straffe van €1500,— boete, en hoe dit te bespreken met de salariès. Bespreken met Hervé? Kansloos lijkt me. Kortom super serieuze aangelegenheid. Om 12 uur lunch. Dat doen we met de hele groep in een restaurant op 5 minuten lopen. Daar naar toe lopend spreek ik met Vincent Alexis een coole wijnboer, type hipster, die 50 ha wijn verbouwd in Bergerac. Vierde generatie vigneron maar liefst. Pecharmant, Monbazillac,  hij maakt alle mooie wijnen en geheel bio. Mooie vent die zo met zijn wijnen bij de boys van “Wilde Wijnen” in het virtuele schap kan. We bestellen de plat du jour bestaande uit steak bavette, frites, salade, pichet wijn 1/4, en koffie toe. BAM €8,—! En veel beter dan die vermaledijde Loetje. 

Wordt vervolgd.